هر چند که اینجا پرخاطرهترین مکانِ دنیاعه برام... اما بازم تهِ تهِ دلم دوس دارم اینجا رو چون آدما خودشونن. مثلِ اینستا و اینجور جاها نیست که فقط ملت از خوشیهاشون بنویسن. اینجا حرفا از دله و روزمرست. تا حالا کلی وبلاگ داشتم که به دلایلی پاک شدن. اما این یکی رو دیگه نگه میدارم اِنشاءاَلله تا ابد و فقط برای خودم...

امروز صبح یعنی صبح به وقتِ خودم (: یا همون ظهرِ بقیه خبر مرگ مریم میرزاخانی رو شنیدم... ۴۰ سال زندگی مفید ولی خیلی کوتاه... این زندگی خیلی کوتاهههههه خیلیییییییی....معلوم نیست من فردا باشم یا نه...بعد هنوز تکلیفم با خودم معلوم نیست که کیو دوس دارم ): این همه میگن برو دنبال علاقت...علاقه که فقط تو کا